Tagarchief: Johan Kemp

LICHTDAG Johan Kemp

LICHTDAG
Johan Kemp

Van licht en zoelte
is vol de dag;
de zonne minzaam
in glimmelach.
De hemel open
— een blauwe zee
in groene weiden
het grazend vee.
Het gele koren
zacht-ruisend zwelt.
goud-glanzend nevens
het knollenveld.
En in de luchte
geur van gebloint’:
schauw onder hoornen:
een torre bromt.

nieuwjaarskaartje verstuurd 1912

Advertenties

IK HOOR ZOO GRAAG Johan Kemp

IK HOOR ZOO GRAAG
Johan Kemp

Ik hoor zoo graag uit hogen toren
De klokken slaan,
In veld en wei en woud verloren,
Op stille paan.
Ze kunnen toch zoo lijze zingen,
Zo juichend ook,
Vol tedere droom-herinneringen
Waar ’t hert in dook.
En wanneer de aarde ligt te dromen
In nachtevree,
Dan spreekt de klokke door de hoornen
Van ’t mensenwee
En alle plantjes ziet men rillen
Vol medelij,
En zachtjes, — om der klokken wille,
Dan bidden zij.

Postkaart verstuurd rond 1912

BLIK Johan Kemp

BLIK
Johan Kemp
Zo spoelt dan om het mensenleven, kwaad,
een leed, een smert. vol bandeloze krachten.
gelijk de zee om ’t zwalpend vaartuig slaat
vaak woedend, en dan weer in pijn-verzachten.
Zo smeulen boosheid dan, en nijd, en haat,
in mensenasse die niet kan versmachten:
zo heersen driften dan in momgewaad
tevreden over ’t werk dat zij volbrachten.
O mensdom! Hoordet gij ’t ontzaglijk stenen
dat opstijgt uit uw weemlen, lijk een klacht
die wind en zee. en ziel te zaam uitwenen !
Helaas! het huivrend hert breekt zoo zacht,
Ik, die maar leefde éénen dag, maar éénen.
ik ken de Dagen reeds. en wat mij wacht.

postkaart verstuurd 1908

Blik Johan Kemp

Blik
Johan Kemp

Zoo spoelt dan om het mensenleven, kwaad,
een leed, een smert, vol bandeloze krachten,
gelijk de zee om ’t zwalpend vaartuig slaat
vaak woedend, en dan weer in pijn-verzachten.

Zoo smeulen boosheid dan,en nijd en haat
in mensenaase die niet kan versmachten
zoo heersen driften dan in momgewaad
tevreden over ’t werk dat zij volbrachten.

O mensdom! Hoordet gij ’t ontzaglijk stenen
dat opstijgt uit uw weemlen, lijk een klacht
die wind en zee en ziel te zaam uitwenen

Helaas ! het huivrend herte breekt zo zacht.
Ik, die maar leefde één dag, maar één,
ik ken de Dagen reeds, en wat mij wacht.

kaartje uit 1924