Tagarchief: Flora de Lannoy

DROEF VERLANGEN  FLORA DE LANNOY.

DROEF VERLANGEN
FLORA DE LANNOY.
Laat mij genesteld, klein, heel klein,
In uw omarming ; vraag of zeg
Nu niets, maar zoen die droefnis weg
Nog éénmaal wil ik zalig zijn
‘k Voel, dicht bij ’t mijne, uw gezicht
En in mijn oogen die van u,
En, lieve, hoe ‘k u lieve nu..
O, blijf nog bij me, dicht, heel dicht !
Gij zoent mijn ogen en mijn wang ;
Laat mij genesteld, klein, heel klein,
Na ’t scheiden zullen we eenzaam zijn
Na ’t scheiden zijn de dagen lang.-

verstuurd 1916

Advertenties

EEN ZONDAGAVOND Flora De Lannoy

EEN ZONDAGAVOND
Flora De Lannoy

ik hoor hoe, in de lege straat,
D’eentoon’gen tred steeds verder gaat.
En later sterft het stap-geluid.
Och ! of ik ook mijn oogen sluit
En de gordijnen nederlaat,
‘k Zie altijd weer dat wit gelaat
En, of de rode mond zich sluit,
Die lichtende ogen spreken ’t uit !
Hoe heel ’t vizioen daar voor me staat,
’t Spreekt noch van liefde noch van haat ;
God, ‘k weet niet meer, wat het beduidt..
Ik hoor een doodsklok nu. die luidt!
Hard bonzend kreunt zij : « Uit ! ’t is uit !
En ‘k stop mijn ooren !.. ’t Geeft geen baat.
‘k Hoor in de stille lege straat,
D’eentoon’gen tred, die verder gaat….

Nieuwjaarskaartje verstuurd 1914

DAARNA Flora de Lannoy

DAARNA
Flora de Lannoy
Aan Magda.

Traag draalt om mijn gezicht, de trage avend
Geluideloosheid wijlt, het duister lavend
En ’t duister draagt de stilte, slechts de klok
Doorpeilt die met haar tik-tak, zonder wrok.

Zo blijft zij d’uren aan elkander rijgen.
Vertrouwd met stil gepeins en vromig zwijgen.
Een late bloem hangt onbewogen, loom ;
Haar vreemde geur is als een vreemde droom

En doet vermoeden, wonderliker leven
Dan dát van stoeren strijd en machtig streven.
Toch… ‘k wensch die ongekende weelde niet;
Maar als ik, moe van strijd, wat rust geniet,

Bij late bloemen die zo vreemdelik dromen.
Zal weer als nu, zo traag, de avend komen.
‘k Zal samen met ze peinzen en ‘k zal weten,
Dat ‘k zonder strijd, te leven had vergeten.

nieuwjaarskaartje verstuurd rond 1910

 

Zo sprak Willy’s Moeder, die door hoge liefde schone Vrouw Flora de Lannoy

k

Zo sprak Willy’s Moeder, die door hoge liefde schone Vrouw
Flora de Lannoy

Wat ben jij eindeloos bemind,
Mijn schat, mijn enig goed, mijn kind
Mijn leven, ’t heilig doel ervan ;
je bent,.., wat ik niet zeggen kan.
Weet, als ik lach, juich of zing,
mijn zonnestraal, mijn lieveling,

Als ‘k moed’loos ben, of wenen zou
t Is immer, steeds en nóg voor jou
Door ’t schemergrauwe leven heen
Zoek ik een licht, maar vind er geen
Dan in jou jong, geliefd gezicht
Kind, ik kan niet leven zond licht.

Nieuwjaarskaartje verzonden 1902 1centlicht groen

EEN LIED Flora de Lannoy

EEN LIED
Flora de Lannoy
Aan den dichter van  Derflied

‘k Had van ons bei een lied gedicht,
Wiens vreemde woorden schenen
In d’eerste stroof als vreemde droom,
De tweede als een bee zo vroom…
— En ‘k heb gelachen in dat lied.
Opdat ik niet zou. wenen. – –

Uw woorden klonken in het lied
En in de wondre wijze :
— « De minne die het heerlikst mint,
Is die geen wederminne vindt » —
Zo spraakt gij ; en toen stierf de toon
Van ’t lied, zoo zoet,… zoo lijze…

postkaart rond 1914

Als rode rozen..Flora de Lannoy

ALS RODE ROZEN
Flora de Lannoy

Als rode rozen dromend hoofdjes nijgen
En witte, lijdzaam , blank te mijmren staan
geheim vol reuz’len ziverige blaân .
bij zoelen zomernacht, in roerloos zwijgen.

Als zuchten door de lange lindelaan,
In zwarte. onbewogen bomen dreigen.
Laat ik mijn bleke , handen nederzijgen
En roerloos staar ik naar de stille maan.

Weer glijdt ze traag, in onverstoorb’re ruste.
Weer drijft z’op ’t water als een blanke zwaan,
Herinnert, hoe, toen gij voor ’t eerst me kuste
Gij, bij haar glans, mij eeden hebt gedaan.

Haar licht… het straalt ; Uw heilige eeden… heen!
En ik herdroom mijn droom van lang geleên !…

Wilrijk . Flora de Lannoy.

Kaartje gepubliceerd 1913

Een Lied Flora de Lannoy

Een Lied
Flora de Lannoy
Aan den dichter van Derflied’

k Had van ons bei een lied gedicht.
Wiens vreemde woorden schenen
In d’eerste stroof als vreemde droom.
De tweede als een bee zoo vroom..
En ‘k heb gelachen in dat lied.
Opdat ik niet zou weenen. —

Uw woorden klonken in het lied
En in de wondre wijze :
De minne die het heerlikst mint.
Is die geen wederminne vindt »
Zoo spraakt gij; en toen stierf de toon
Van *t lied, zoo zoet…. zoo lijze

nieuwjaarskaartje zonder datum