Aan ’t verre dorpken . Alice Nahon

Aan ’t verre dorpken .

Alice Nahon

Waar de hei te bloeien staat.
Speelde ‘k eens als kind;
‘k Lachte en ‘k zong er, vroeg en last,
Stoeiend met den wind.
Och, ‘k en wist geen leed, geen zucht,
‘k Vlocht maar erica’s;
boven mij was blauw de lucht
Als lobelia’s.
Waar de hei te bloeien staat,
Knielde ik, liev’ling mijn,
‘S Avonds, in m’n nachtgewaad
Voor m’n beddekijn;
‘k Bad dat gij me lieven mocht,
Jongen van m’n ziel,
Want mijn ziele d’uwe zocht
Wijl den avond viel.
Waar de hei te bloeien staat,
‘k Wist geen worden toen,
Bloeide, op m’n jong gelaat.
Heil’gen liefdezoen ;
Zachtjes over ’t dorpenkijn
Zong wat avondwind :
Gauw zult g’uit z’n harte zijn
Blond idylle kind. »

Waar de hei te bloeien staat.
Slapen liefd’en wee;
’t Lied dat door de bloemkens gaat,
Zingt m’n ziele mee;
’t Leven lokt en roept en lacht :
<< Kom, mijn weg is breed >>;
Heidebloemkens zingen zacht :
<< Kind.. , vergeet . . vergeet…>>

Kaart verstuurd 1905 (toen was het verplicht in Frankrijk om postzegel op voorzijde te plaatsen)

Advertenties

Een gedachte over “Aan ’t verre dorpken . Alice Nahon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s