De Dood die maait… Jef Crick

De Dood die maait…

Jef Crick

II
Toen rees een nacht waarin met angstig, razend schallen,
Klaroenen klonken : « ’t Land is in gevaar!
Op! ter verdediging, de mannenschaar!»
De klokken klepten ’t koortsig in bun torens allen.
Een storm van nood-klank kwam de dorpen overvallen.

De morgen wies zoo goud en lachend, maar
Door al dien licht-gloor trad een treurend paar :
’t Verdriet dat hem te lijf ging deed zijn vuisten ballen

— « Heb moed, mijn lief… Als ik zal weder zijn… »
Hij ziet zoo bleek. Zijn keel schroeft toe van pijn.
De laatste kus doorsnijdt twee harten om te breken.

’t Slaat oogsttijd, doch geen zeisen blinkt op ’t veld.
Daar wordt gevochten met een wreed geweld,
En ’t is de Dood die maait . Hij viel in verre streken.

Nieuwjaarskaartje 1925 05cent ALBERTKLEINDONKER 049 239JOUNOK

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s