De Dood die maait… Jef Crick

De Dood die maait…

Jef Crick

I
Er lag dien avond hemel-vrede op ’t land.
En’star op star ontlook bloem-stil aan wijde lucht,
En alles zweeg. — Daar lispte alleen een lijze zucht
Van bomen, keuvlend aan den waterkant

Een zaalge liefde zette hun ziel in brand
Terwijl zij gingen met nauw hoorbaar stapgerucht.
Gedempte zoenen ruisten op in dartele vlucht.
Haar vingers beefden in zijn sterke hand.

— » Eer ’t laatste zomergraan ligt afgemaaid,
Zal al ons driftig smachten zijn gepaaid.
Dan luidt de bruiloftsklok. — Dan heet ik u mijn vrouw.

Het loover zwol als van een verre klacht…
Een nachtegaal zong droevig.Starren-pracht
Sluimerde diep in ’t rimploos water, donker-blauw.

nieuwjaarskaart verstuud 1925 05cent ALBERTGROEN 154 GUY518

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s