RIDDER DOOD ZINGT Willem Gijssels

RIDDER DOOD ZINGT •
Gedicht van WILLEM GIJSSELS

Hoor hoe de moederaarde
met nimmer moede longen,
in goddelijke klanken,
herhaalt haar eeuwig lied;
het lied, dat onbegonnen,
dat nimmer uitgezongen,
de kindren van haar leven
de reinste vreugde biedt!

Het harpenspel der halmen,
door zoeten wind gedragen
het ruischen van de boornen
gelijk een zee die ziedt ;
het opengaan der kelken,
die naar de kussen vragen
der zonne die haar leven
in hu.nnen boezem giet…

Zij zingt in duizend tonen
van leven en genieten;
tot scheppen en volbrengen
schonk ze u in overmaat
Het ijzer om te ploegen,
en niet tot bloedvergieten,
hebt gij haar dwaas ontweldigd
ter koeling van uw haat

Gelijk een god geschapen,
die niets meer hoeft te worden,
daar u wat gode waard is
genaakbaar openstaat,
hebt gij het doel vergeten
dat voert tot hooger orden
en voedt, in plaats van liefde,
in ’t harte broederhaat!

Gepantserd als een krijger
om uwen wil te dienen.
sla ik u uit mijn harpe
van zwaarden bloedig rood:
sla ik u uit mijn harpe,
een bindsel van ‘lijnen,
een lied, tot welbehagen ,
van laffen heldendood.

Uw vloeken is de weerklank
van mijne scherpe snaren,
die zingen van de wonden
en ’t vleeschverslindend lood
Een joelfeest voor de wormen
hebt gij slechts kunnen baren,
O mens die mij ontsluiert
mijn lied van haat en dood!

Nieuwjaarskaartje verstuurd 1919

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s